Trwają ostatnie, miejscami gorączkowe przygotowania do pierwszego wyjazdu na pole Woodstockowe, gdzie dziś wieczorem nastąpi uroczyste poświecenie krzyża - znaku naszej obecności na Woodstocku.

Dziś po pierwszym, porannym bloku rekolekcyjnym nastąpił czas, gdy przystankowicze doszlifowywali pieśni, scenki i inne "sztuki" mające pokazać jak ciekawą i bogatą może być relacja z Bogiem. Pomimo ogólnej radości i zadowolenia z tego, że działamy dało się wyczuć obawy. Czy uda nam się dotrzeć do tych ludzi, których spotkamy na Woodstocku ? Czy zdołamy być dla nich pięknym świadectwem życia z Bogiem ? Czy dobrze się przysłużymy dziełu bożemu jakim jest Przystanek Jezus ?

Chwilę po południu tego skwarnego dnia, w cieniu kaplicy rozpoczęło się wystawienie Najświętszego Sakramentu, a następnie jego adoracja. W trakcie wspólnej modlitwy przed Najświętszym Sakramentem wątpliwości zaczeły odchodzić, a w ich miejsce pojawiła się pewność, że Bóg nie zostawi nas samych w tym wszystkim.

Jesteśmy gotowi. Chodźmy do ludzi !

„Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoja służbą, żeby we właściwej porze rozdał jej żywność ?” /Mt 24, 45/

Godzina 7⁰⁰ - w kościele trwają przygotowania do porannego nabożeństwa. W kuchni zaczęły się tzw. pełne obroty. Dziś grochówka, czyli za około dwie godziny „podziemia” kościoła zamienią się w tor dla „wjeżdżających” i „wyjeżdżających” misek, pełnych ziemniaków, cebuli, marchewki. Istna Jarzyniarnia. Widok codzienny (przez tydzień), w takich ilościach raz w roku – podczas Przystanku. Wyzwanie nakarmienia ponad 400 ewangelizatorów podejmują najwytrwalsi, czyli ci, którym widok świnki w częściach straszny nie jest, a i obsługę noży i obieraczek do warzyw opanowali do perfekcji. Najstarsza stażem jest Ela Kozakiewicz. Jej posługa w kuchni trwa już dziewiąty rok. Razem z ks. Robertem nadzoruje i bierze czynny udział w przygotowywaniu posiłków.

Do pracy przydaje się każda para rąk, dlatego, jak co roku, są z nami żołnierze z JW 5700 z Międzyrzecza oraz siostry zakonne z Myśliboża. Jak mówią, można poczuć się tu wyróżnionym – przecież nie każdy ma okazje krojenia takich ilości schabu. A plastry na palcach ? To skutek, nie zamierzonego oczywiście, „zagapienia się”, gdy któraś z nich, wybuchnie nie pohamowanym śmiechem. Nie! posługa w kuchni zdecydowanie monotonna nie jest. A „kiedy brakuje sił”, z kościoła dochodzi: „(...) pragniemy więcej mocy !”, czasu na modlitwę różańcową i koronkę wystarczy.

Żołnierze znoszą właśnie kolejne worki z ziemniakami. Dziewczyny nie narzekają: „praca jak każda inna” mówią, chociaż ten kto choć raz pomagał im w kuchni wie, że one, podobnie jak obsługa biura, wstają najwcześniej i kładą się spać późno. Mimo to większość z nich nie wyobraża sobie, że przystankowy czas mogłyby spędzić w miejscu innym niż kuchnia. Ekipy kuchennej (prawie) nie widać, gdyż godzinami przesiaduje na dole kościoła, trudno jednak nie docenić jej pracy, jak również wysiłków żołnierzy w kuchni polowej, którzy całymi dniami stoją przy gorących kotłach, co w połączeniu z wysokimi temperaturami tego lata, jest prawdziwym wyzwaniem.

A co z tym „sługa wiernym i roztropnym” ? „Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności” /Mt 24,46 /

Przygotowania trwają od i do późnych godzin nocnych a nawet dłużej?!:)

Przez biuro przewinęło się ponad 200 osób a drugie tyle oczekuje na przydział na polu namiotowym, koszulkę i smycz, nieodłączne atrybuty naszych uczestników. Przyjemnie jest zobaczyć starych znajomych jak i całkiem nowe twarze...

..cdn..;)